Delibrium  ❦ 
blog Kariny Graj poświęcony książkom, drukarstwu oraz rzeczom pięknym. Z wyraźnym upodobaniem do typografii klasycznej oraz rzemiosła.

czwartek, 24 maja 2012

Enormouschampion

Jestem wielką miłośniczką druku typograficznego, a zwłaszcza do­brze zrobionego druku typograficznego, kiedy jest on wy­ko­rzys­ty­wany ze świadomością wszystkich zalet tej techniki, a nie tylko jako zamiennik tłoczenia.

Regularnie śledzę projekty pojawiające się na enor­mous­cham­pion i wresz­cie zdecydowałam się sama coś zamówić. Plakat przyszedł wczoraj. Jest wydrukowany bardzo starannie, zapakowany tak, że nawet Poczcie Polskiej nie udało się go zniszczyć. Ma elegancką folię zabezpieczającą, a do tego dołączono do niego karteczkę (z drukiem przedstawiającym nosorożca), w której zawarto imienne podzię­ko­wania za zamówienie. Cudeńko. Zawiśnie na ścianie, kiedy tylko uda mi się odmalować pokój.







niedziela, 6 maja 2012

Amber book of pointers

Zwykle segreguję książki tematycznie: słowniki ze słownikami, osobno dizajn, osobno komiksy, osobno książki norweskie. Mimo to czasem uda­je się jakiejś pozycji zgubić, zaplątać wśród obcych, a potem spra­wić mi niespodziankę, wychodząc na światło dzienne w najmniej ocze­ki­wa­nym momencie. Tak było z Amber book of pointers – broszurą re­kla­mo­wą i wzornikiem Arctic Paper sprzed dobrych paru lat. Ksią­żecz­ka oprócz tego, że pokazuje, jak zachowują się dane kolory i rodzaje uszla­chet­nień na reklamowanym papierze, jest też ciekawa graficznie i zwy­czaj­nie zabawna. Chyba postawię ją wśród komiksów.

The Tie Pointer. A pointer that not only points, but can also censure selected parts of an image – with the help of a small puff of wind.

The Black Fence Pointer. A pointer that often works in a group. Can point to a lost glove or a bird in a flight, for example.

Dodatek tematyczny: Inną serią strzałek znajdujących się w moim posiadaniu są kupione w Akademice zakładki do książek.

poniedziałek, 19 marca 2012

Jak zostać dizajnerem, czyli wszyscy jesteśmy ludźmi

Nigdy nie zdarzyło mi się otworzyć przed klientem teczki z projektami bez mocnego poczucia, że mam niedostateczne kwalifikacje.

– pisze Adrian Shaughnessy w wydanej właśnie przez Karakter książce Jak zostać dizajnerem i nie stracić duszy. Miód na moje serce.

Właśnie dzięki takim szczerym wyznaniom, przykładom rodem z Cli­ents from Hell oraz ironicznemu poczuciu humoru książkę tę pochłania się w dwa popołudnia, myśląc na każdym kroku: ktoś mnie rozumie! to o mnie! Nie bez znaczenia jest tu też odważne, żywe tłumaczenie Da­riu­sza Żukowskiego.

Zgodnie z zapowiedzią we wstępie nie ma w tym podręczniku ani słowa ani o zalewkowaniu, ani o wyższości Helvetiki nad Bodonim (!). Jest za do życie projektanta od podszewki.

Shaughnessy daje mnóstwo porad (jak konstruować i prezentować port­folio, kogo zatrudnić w biurze projektowym etc.), ale od porad waż­niej­sze są objaśnienia, dlaczego właśnie tak. Te zaś można streścić w nas­tę­pujący sposób: wszyscy jesteśmy ludźmi i łatwiej będzie się nam pra­co­wać, jeśli odnajdziemy jasny sposób komunikacji i będziemy szanować nawzajem swój czas. Niby oczywiste, a jednak pozwala uświadomić sobie opozycję klient-projektant, którą często tworzymy, i zastąpić ją modelem wspólnego działania na rzecz rozwiązania problemu.

Taki model ma pozwolić też na uratowanie swojej duszy, czyli za­cho­wanie pewnych zasad wiążących się z ekologią czy estetyką, które rządzą naszymi decyzjami projektowymi. Shaughnessy pokazuje, że konkretna firma może przyjąć jakąś bardzo określoną filozofię i mimo to utrzymać się na rynku.

Wszystkie te ogólne zasady znajdują potwierdzenie w przykładach prac konkretnych projektantów, wywiady z którymi znajdują się na końcu książki.

Nigdy nie czytałam bardziej życiowej publikacji o dizajnie.