Kiedy babcia podarowała mi małą jukkę, postanowiłam zabrać z domu rodzinnego książkę, której nigdy nie otwierałam, choć stała na półce od niepamiętnych czasów (czyli od początku lat dziewięćdziesiątych). Mieszkamy wśród kwiatów miało mnie jedynie nauczyć, jak nie zabić babcinej jukki i kupionego niedawno koleusa. Okazało się jednak, że może mnie też nauczyć sporo o typografii.
Na początku zupełnie nie zwróciłam uwagi na skład. Dopiero po kilku szybko przeczytanych rozdziałach dotarło do mnie: to się czyta nadzwyczaj dobrze. Zaskakująco dobrze, biorąc pod uwagę, że całość złożona jest helvetiką, a niektóre strony w całości drukowane są na zielono. Żeby dowiedzieć się, dlaczego tak jest, a także żeby przygotować się do nadchodzących warsztatów na TypoLubie, postanowiłam odtworzyć makietę książki.
Sama struktura tekstu jest dosyć skomplikowana. Tekst dzieli się na dwie zasadnicze części: (1) obszerne wprowadzenie dotyczące roli roślin w naszym życiu oraz metod hodowli, przesadzania i rozmnażania oraz (2) leksykon kwiatów domowych wraz ze szczegółowymi informacjami, takimi jak pochodzenie, miejsce uprawy, podlewanie itd. W każdej części są trzy rzędy tytułów, do tego ilustracje (ryciny i kolorowe zdjęcia) wraz z podpisami oraz coś w rodzaju lidu w części leksykonowej. Na początku spis treści, na końcu dodatki i indeksy. Całość w okolicach B5 (168x224).
Zaskoczyło mnie, że do uporządkowania tak zawiłej struktury wystarczyła tak ograniczona ilość środków. Jeden krój pisma i – w przeważającej większości – tylko dwa jego stopnie. Całość podzielona na trzy łamy. Leksykon składany w trzech łamach drobniejszym pismem (siódemką, nikt by mi nigdy nie pozwolił nic złożyć siódemką, a to wygląda tak dobrze!). Wstępy składane większym stopniem (dziewiątką) zajmują szerokość dwóch łamów leksykonu. Dokładnie tak samo wyglądają leksykonowe lidy, co daje fantastyczne poczucie spójności.
We wstępie rozkład tytułów wygląda następująco: (1) 20pt, (2) 15pt, (3) 9pt i światło. W leksykonie układ jest taki: (1) tytuł – 13pt bold, (2) lid – 9pt, (3) śródtytuł – 9pt. Do tego pojawiają się jeszcze wyróżnienia w postaci odmiany grubej w pierwszym słowie lub zdaniu akapitu. Podpisy pod ilustracjami to znów 7pt wyróżnione jedynie światłem. Paginacja – 9pt. Przede wszystkim wykorzystywane są więc obecnych już w tekście głównym stopnie pisma, czyli siódemka i dziewiątka. Dopiero kiedy ich możliwości zostaną wyczerpane (bold, światła) sięga się po inne.
Główną siłą tego projektu jest rozsądne wykorzystanie świateł do oddzielania poszczególnych całostek. Układ oparty na trzech łamach pozwala też na wygodne rozmieszczanie ilustracji. Ich wysokość bywa różna, ale szerokość zawsze dostosowana jest do szerokości łamów.
Przy odtwarzaniu makiety zauważyłam też, że skład jest bardzo luźny. Widać to szczególnie w części leksykonowej, gdzie wiersz obejmuje zwykle 36–40 znaków. Dzięki stosunkowo dużym odstępom pomiędzy międzyznakowym i międzywyrazowym interlinia, którą inaczej pewnie uważałabym za nierozsądnie wielką, wydaje się zbalansowana, a poszczególne kolumny nie odcinają się jako zbyt ciemne w stosunku do otaczających je świateł.
Jest jeszcze wiele innych problemów, które warto by poruszyć, m.in. schodzenie się dwóch użytych w składzie interlinii, wykorzystanie koloru (bardzo ciekawe, a może i ekonomiczne: część składek jest drukowana wyłącznie zielenią) oraz dodatki i indeksy, które ściśle trzymają się dotychczasowych środków wyrazu, a jednocześnie są łatwe do odróżnienia od reszty tekstu. Ale może wspomnę tylko, że na frontyspisie jest zdjęcie z kotem.
Delibrium ❦
blog Kariny Graj poświęcony książkom, drukarstwu oraz rzeczom pięknym. Z wyraźnym upodobaniem do typografii klasycznej oraz rzemiosła.
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą cudze półki. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą cudze półki. Pokaż wszystkie posty
piątek, 14 listopada 2014
środa, 11 lipca 2012
Salon literacki panny Iny
W ostatnią niedzielę otwarłam drzwi mojego krakowskiego mieszkania dla przyjaciół i znajomych, którzy – podobnie jak ja – są zapalonymi czytelnikami. Każdy przyniósł ze sobą kilka książek (3 lub 4) następnie na otrzymanej żółtej karteczkach post-it stworzył opisy przyniesionych publikacji. Po co? Chciałam znaleźć jakiś dobry sposób na powymienianie się książkami, poznanie tego, co czytają znajomi oraz podyskutowanie o książkach w dobrej atmosferze. I temu właśnie miał służyć Salon literacki panny Iny.
Opatrzone opisami książki zostały rozmieszczone na moim długaśnym stole i przystąpiliśmy do czytania. Każdy wybrał sobie jedną (nie swoją) publikację, znalazł wygodne miejsce do siedzenia (fotel, łózko, podłoga, balkon – gdzie kto sobie życzył) żeby przystąpić do czytania. Ja nastawiałam stoper na 30 minut, po których kończyła się runda czytania. Wtedy odkładaliśmy książki, przechodziliśmy do kuchni, żeby napić się mrożonej herbaty i opchać się tartą brokułową albo sałatką. Rozdział przestrzeni był ważny – zależało mi, żeby nikt nie zgłaszał zażaleń, że jego książka została zalana lub upaćkana.
Po półgodzinnej przerwie wracaliśmy do książek. W sumie udało się nam zrobić pięć tur. Różnorodność była spora – od Telementarza grupy Twożywo, przez indie komiksy, Kuczoka, Couto, Virginię Woolf po podręcznik warzenia piwa. Dużą popularnością cieszyły się Listy z podróży Čapka, John Dies at the End Davida Wonga, reportaże z Ameryki Łacińskiej Domosławskiego i komiksy o Batmanie. Pewna część książek była po angielsku – nikt z uczestników nie ma większych problemów z tym językiem, przeciwnie – jeden jest Amerykaninem, który co prawda ślicznie mówi po polsku, ale uroku przekładu Ćwiczeń stylistycznych Queneau nie byłby w stanie docenić. Nie brakło też naprawdę złej literatury (Śmierć nadjechała Fiatem, Czarnoksiężnik z Lemurii).

Spotkanie zakończyło się częścią biblioteczną. Zaopatrzona w kolorowe karteczki i pudełko (z ręcznie czerpanego papieru z Duszników-Zdroju) zanotowałam kto, od kogo i co pożycza. Ci, którzy książek nie oddadzą, ukarani zostaną zakazem wstępu na kolejne spotkania Salonu.

Zdjęcia robiła Aldona, z ukrycia. Ja byłam zbyt zajęta czytaniem i jedzeniem, żeby o tym pomyśleć.
Opatrzone opisami książki zostały rozmieszczone na moim długaśnym stole i przystąpiliśmy do czytania. Każdy wybrał sobie jedną (nie swoją) publikację, znalazł wygodne miejsce do siedzenia (fotel, łózko, podłoga, balkon – gdzie kto sobie życzył) żeby przystąpić do czytania. Ja nastawiałam stoper na 30 minut, po których kończyła się runda czytania. Wtedy odkładaliśmy książki, przechodziliśmy do kuchni, żeby napić się mrożonej herbaty i opchać się tartą brokułową albo sałatką. Rozdział przestrzeni był ważny – zależało mi, żeby nikt nie zgłaszał zażaleń, że jego książka została zalana lub upaćkana.
Po półgodzinnej przerwie wracaliśmy do książek. W sumie udało się nam zrobić pięć tur. Różnorodność była spora – od Telementarza grupy Twożywo, przez indie komiksy, Kuczoka, Couto, Virginię Woolf po podręcznik warzenia piwa. Dużą popularnością cieszyły się Listy z podróży Čapka, John Dies at the End Davida Wonga, reportaże z Ameryki Łacińskiej Domosławskiego i komiksy o Batmanie. Pewna część książek była po angielsku – nikt z uczestników nie ma większych problemów z tym językiem, przeciwnie – jeden jest Amerykaninem, który co prawda ślicznie mówi po polsku, ale uroku przekładu Ćwiczeń stylistycznych Queneau nie byłby w stanie docenić. Nie brakło też naprawdę złej literatury (Śmierć nadjechała Fiatem, Czarnoksiężnik z Lemurii).
Spotkanie zakończyło się częścią biblioteczną. Zaopatrzona w kolorowe karteczki i pudełko (z ręcznie czerpanego papieru z Duszników-Zdroju) zanotowałam kto, od kogo i co pożycza. Ci, którzy książek nie oddadzą, ukarani zostaną zakazem wstępu na kolejne spotkania Salonu.
Zdjęcia robiła Aldona, z ukrycia. Ja byłam zbyt zajęta czytaniem i jedzeniem, żeby o tym pomyśleć.
poniedziałek, 2 sierpnia 2010
Cudze półki
Wielokrotnie mówiłam już moim znajomym, że gdyby sprawili mi jakąś półkę na książki, to wcale bym się nie obraziła. Ale najwyraźniej moje sugestie były zbyt subtelne, bo na ostatnie urodziny zamiast półki albo niskiego stoliczka (och, tak! niski stoliczek!) dostałam więcej książek. Pogodziłam się więc z faktem, że będę ustawiać kupki na podłodze. Ba, okazuje się to nawet wygodne.
Brak własnej półki nie zniechęca mnie jednak do zaglądania do cudzych mieszkań, żeby zobaczyć, jak przechowuje się w nich książki, no i oczywiście jakie książki się tam przechowuje. Moim absolutnbym faworytem w kategorii jak pozostaje typograf Erik Spiekermann, który pozwolił sfotografować swoje mieszkanie magazynowi Dwell (via Casual Optimist):

W kategorii jakie zycięzcą jest Glenn O'Brien (via The Selby):

No i wreszcie na bieżąco wrażeń dostarcza mi Bookshelf Porn. Gorąco polecam:


Brak własnej półki nie zniechęca mnie jednak do zaglądania do cudzych mieszkań, żeby zobaczyć, jak przechowuje się w nich książki, no i oczywiście jakie książki się tam przechowuje. Moim absolutnbym faworytem w kategorii jak pozostaje typograf Erik Spiekermann, który pozwolił sfotografować swoje mieszkanie magazynowi Dwell (via Casual Optimist):
W kategorii jakie zycięzcą jest Glenn O'Brien (via The Selby):
No i wreszcie na bieżąco wrażeń dostarcza mi Bookshelf Porn. Gorąco polecam:
Subskrybuj:
Posty
(
Atom
)
.jpg)



.jpg)